Partner-ervaringen
Wil je iets toevoegen bij dit onderwerp?

"Wat kan ik eraan doen?"
(onbekend)

Ik begrijp er weinig van 20 jaar gelukkig samen, hebben 3 kleine kinderen 2 van 9 en 1 van 12, treft mij vrouw haar zielsverwant zo heftig dat ze hem iedere dag moet zien en het gezin verlaat en mij niet meer ziet staan. Ik hou nog heel veel van haar wat kan ik doen is er wel wat aan te doen?

 

'Liefde is loslaten'
(onbekend)

Echtgenote van een tweelingziel Mijn man heeft sinds kort zijn tweelingziel leren kennen. Hij is een oude ziel en zit in zijn laatste aardse leven, zijn tweelingziel ook. Voor hem is de situatie onaanvaardbaar, hij verzet zich heftig tegen de onrechtvaardigheid die deze onzekerheid, verliefdheid en de aantrekkingskracht veroorzaakt. Onze relatie is erg goed en hecht, de liefde is tussen ons sterk en het begrip naar elkaar ook. Juist vanuit die band die wij hebben komt zijn verzet terwijl hij weet dat juist dit verzet hem uitholt en leegmaakt. Hij heeft het gevoel dat door wat hij voelt hij mij verraad. Zo voel ik dit niet, het doet pijn te weten dat ondanks onze sterke liefde er een eind komt aan onze samenleving maar er zal nooit ene eind komen aan onze band en liefde. Voor een zo oude ziel is er geen ontkomen aan de versmelting van de 2 energieen, juist dat moet gebeuren. Zielen worden gedeeld voor zij incarneren in een mannelijke en vrouwelijke energie, zij zullen elkaar in elk leven zoeken. Door de vele levens is de kennis van deze tweelingzielen afgestemd op elkaar en door versmelting zijn zij in staat tot grootse daden, het helpen van de medemens. Voor tweelingzielen van een jongere zielenleeftijd is dit niet zo, deze kunnen hun zielenliefde naast hun aardse liefde voor hun partner laten bestaan, voor veel tweelingzielen is het niet de tijd om te versmelten. Ieder van ons heeft een tweelingziel en als je die tegenkomt heeft ieder het zelfde probleem als je niet begrijpt wat dat betekent. Ik heb mijn man verplicht zich te openen en uit de negativiteit te komen, hij moet stap voor stap in het besef komen, je kan geen besluit nemen als je niet eerst toegeeft aan de zielenliefde. Samen komen we hier wel uit, zoals ik eerder aangaf, onze band en liefde blijft alleen het aardse leven zal veranderen. Natuurlijk heb ik hier verdriet van maar mijn liefde voor hem geeft mij de kracht hem in zijn geluk te mogen laten komen. Het is zoals het is, liefde is loslaten, zelfs dat wat je het meest dierbaar is. Het vasthouden is je ego en jezelf hoger stellen dan de ander maar vooral de Kosmos en de mensheid denk je onder geschikt te kunnen maken aan je eigen verlangens en wil. De enige die daar de negatieve werking van krijgt ben je zelf uiteindelijk. Eerlijkheid, openheid, begrip, verwerking, praten en respect voor elkaar zijn elementaire zaken om verder kunnen als je in zo'n situatie terecht komt. Bedenk dat het de tweelingzielen overkomt zij vragen hier niet om, maar het overkomt jou ook en dat moet de tweelingziel ook inzien en accepteren dat het niet enkel hen aangaat. Daarnaast besef dat het jou als partner van een tweelingziel ook kan overkomen, het ontmoeten van je eigen tweelingziel.

 

'Hoe kan je nu een goede relatie met iemand uitbouwen als je eigenlijk liever bij die andere wil zijn?'
(Onbekend
)

Op een dag vertelde mijn partner me dat ze iemand had leren kennen op het internet, dat ze van vroeger in haar jeugd al kende. Het meisje woonde niet ver van ons en op een avond ging ze onze GPS gaan dragen zodat het meisje deze kon gebruiken.
Die avond kwam dat meisje bij ons thuis want ze was geslagen door haar 'jaloerse vriend' en mijn partner moest en zal haar opvangen. Ik ben een goed en zorgend mens met het hart op de juiste plaats en ik nam het meisje mee onder ons dak. Ik zat in met de situatie en trooste haar samen met mijn partner. Maar... dat meisje bleef maar bij ons inwonen en ik merkte dat mijn partner het beter kon vinden met haar dan met mij. Ik zag fonkelingen in hun ogen wanneer ze met elkaar spraken en lachtten over dingen waar ik niets van af wist. Dat deed pijn. Mijn eerste reactie: kwaadheid en jaloezie.
Ik confronteerde mijn partner en die werd kwaad omdat ik jaloers was op iets waar ik niet jaloers om hoefde te zijn. Ze vertelde dat ze haar zielspartner gevonden had en dat dat niet makkelijk was. Ze vertelde dat ze zelf niet meer wist wat ze moest doen en dat ik haar ruimte moest geven om dat uit te zoeken. Niet makkelijk!!! Zeker niet als die persoon elke dag, in je eigen huis rondloopt en tot in de vroege uurtjes babbeld en lacht met je partner terwijl jij in je bed ligt omdat je de volgende dag moet gaan werken. Ik voede me slecht, ongelukkig, verdrietig, machteloos, waardeloos en vooral besluitloos. Ik wist niet meer wat ik ervan moest denken of voelen. Ik voelde alleen dat ik werd opzij geschoven en dan nog wel in ons eigen huis. Ik zette positieve en negatieve punten van onze relatie op een rijtje. Onze relatie was hiervoor ook al niet denderend. In mijn verstand besliste ik om te vertrekken en ik deed dat dan ook op de enige manier dat mijn hart dit toeliet. Ik kwam thuis van mijn werk, zag dat mijn partner en haar zielsliefde in één bed lagen te slapen. Ik werd nog woedender en pakte mijn valiezen waar ze bijzaten. Er ontstond een ware ruzie en zelfs gevecht. Mijn partner hield me tegen....
We babbelden over wat ik van onze relatie verwachtte. Ik wilde enkel het gevoel hebben deel uit te maken van een gezin, samen dingen doen met z'n tweetjes en met haar dochtertje. Ik hou zielsveel van haar en haar dochtertje. We kennen elkaar nog maar twee jaar, maar het lijkt al eeuwig en ik zie haar dochter als mijn dochter. Ik merk echter dat zij daar anders over denkt.
Zij herhaalt steeds dat ze geen relatie wil met haar zielsliefde en dat ze daar niets sexueel of relationeel mee heeft. Dat wil ik wel geloven met heel mijn hart, maar het is zoooooooo moeilijk!!
Ik weet ergens wel dat ze er geen sexuele relatie heeft met haar zielsliefde, maar elke dag dat ik haar zielsliefde bij ons thuis zie, breekt mijn hart opnieuw. Ik probeer elke dag weer mezelf te overtuigen van het positieve en te geloven in het slagen van onze relatie.
Ik vind het hartverscheurend om in deze situatie verder te gaan. Ik voel me niet gelukkig op deze manier en vraag mij soms af of dit wel de wijze is waarop ik mijn leven wil verder zetten. Ik denk er veel aan om mijn relatie op te geven, maar mijn hart laat het niet toe.
Ik heb ook al een paar briefjes, mailtjes en berichtjes gelezen waarin ze elkaar aanspreken als lieveke en schatje en waarin ze zeggen elkaar in de armen te willen liggen. Dat doet heeeeeel veel pijn om zo'n dingen te lezen.
Als ik er met mijn partner over praat krijg ik twee soorten antwoorden.
1. ze maakt zich kwaad en zegt dat het moet gedaan zijn met mijn jaloersheid want dat ik haar op die manier wegduw en dat het dan sneller zal gedaan zijn met onze relatie dan ik denk.
2.Ze zegt dat ik positiever en opnieuw levendiger moet worden in het leven en dat ik voor mezelf moet opkomen want dat ik nu veel te veel aan haar vastzit. Ik moet inzien dat de liefde voor haar zielsverwant anders is dan de gevoelens die ze naar mij heeft.
Mijn reactie:
Hoe kan je nu een goede relatie met iemand uitbouwen als je eigenlijk liever bij die andere wil zijn? Hoe kan je je partner lief hebben als je hele hart veel liever bij die ander is? Die ander is zoveel leuker, begrijpt zoveel meer en is zoveel interessanter. Wat is dan nog de waarde van de relatie met je partner?
Ik wil positief blijven en geloven en doe daar elke dag mijn uiterste best voor, maar het eist heel veel van mijn emoties en merk dat ik bij elke confrontatie weer een diepte lager zak.
WAT MOET IK DOEN????

 

'Mensen moeten beseffen dat het kwetsend kan zijn voor de partner'
(Evelien
)

Mijn bijna ex partner vertlede gisteren hij was verliefd op een zielsliefde. Ik kon er niet meer tegen, hij vertelde dat dat al een paar keer had meegemaakt, ik wist er niks van toen heb ik het uitgemaakt want hij begrijpt niet dat dat voor een partner een soort verraad was, ik ben zo gekwest ik snap er niks van, ik probeerde alles in de relatie te geven en nu krijg men dit, mensen moeten beseffen dat het kwetsend kan zijn voor de partner want die moet het maar accepteren.


'Zielsliefde hoeft geen probleem te zijn voor de partner'
(Onbekend
)

Zielsliefde hoeft geen probleem te zijn voor de partner. Ikzelf heb mijn zielsliefde 30 jaar geleden gevonden in spanje .7 jaar achter elkaar waren we 2 weken bij elkaar samen met mijn man.Toen wist ik nog niet dat hij mijn zielsliefde was ,daar net ik 2 jaar geleden achter gekomen.
20 jaar hebben wij elkaar niet gezien of contact gehad ,maar mijn gevoel voor hem is er altijd geweest. Onze levens hebben paralel gelopen :we woonden in een zelfde soort dorp allebei een partner allebei kinderen ,jongen en een meisje allebei van de zelfde leeftijd .na 20 jaar weer contact gekregen en de gevoelens waren er nog .Ziels liefde is iets wat niet iedereen meemaakt maar dit is zo sterk dat je elkaar kunt aanvoelen als er iets niet goed gaat of juist wel .je kunt elkaars emoties voelen .in dromen of als het erg is ook in je eigen stemmingen op de dag .Dit heb ik n.l meegemaakt .na 20 jaar weer contact de laatste weken voelde ik me niet goed en moest heel veel aan hem denken .Afgelopen weekend heb ik gehoord dat hij is overleden .Dat doet pijn maar ik kan hem nog steeds in mijn hart voelen.
Deze liefde kan je niet vergelijken met de normale liefde want ook ik houd veel van mijn eigen man .Dit overkomt je en daar kan je niets aan doen .dus alle partners ,ben niet boos of verdrietig .Je ziels liefde heeft weinig met sex te maken maar met andere levens .misschien is mijn zielsliefde in een vorig leven wel mijn kind geweest of mijn moeder .het is een weerzien van iemand uit een vorig leven waar je een hele sterke band mee heb gehad.

'Ze weet ook als ze het gaat verbieden dat ik dan een keus moet maken'
(Onbekend
)

Ik ben een man, 33 jaar getrouwd. 1 jaar geleden heb ik mijn tweelingziel gevonden (ik weet pas sinds 1 week dat dit mijn tweelingziel is. Dit betekent dat zowel mijn tweelingziel als ik geen idee had wat ons overkwam. Het is dan ook een hele opluchting te weten dat dit dus meer voorkomt.
33 jaar getrouwd en dan gebeurd dit. Na 1 maand ging ik mijn partner vertellen dat ik een vrouw heb ontmoet en dat er iets is gebeurd waarvan ik eigenlijk geen idee had wat, maar zo vreselijk intens en diep dat ik wist dat het voor de rest van mijn leven zou zijn. Zij schrok uiteraard en wist niet hoe ze moest reageren. Aangezien ik een heel goede relatie met mijn partner heb, heb ik haar toch kunnen overtuigen dat het iets anders is dan het "normale" en dat er geen ontkomen aan was. We hebben er samen veel over gepraat. Ik mocht van haar mijn tweelingziel ontmoeten en zei heeft haar ook 1 keer ontmoet.
Ik denk dat je naar je partner toe toch heel open moet zijn. Ik vraag toestemming om haar te ontmoeten (1 x per 3 maanden).
Ik denk dat je je partner moet betrekken in het geheel en laten zien dat het niet als iets bedreigends gezien moet (hoeft) worden.
Dit kan alleen denk ik als de relatie heel goed is en een groots wederzijds vertrouwen is.

Mijn partner zeg ik weet dat zij bij je hoort en in principe altijd bij je zult blijven horen, dat moet ik aanvaarden.
Ze weet ook als ze het gaat verbieden dat ik dan een keus moet maken. Haar liefde voor mij is zo groot dat ze dat mij niet aan kan doen en ook niet aan wil doen.

Ik (en ook mijn partner) vinden zelfs dat onze liefde voor elkaar is gegroeid sinds ik een tweelingziel heb gevonden
Dus een tweelingziel hebben als er een partner in het spel is, behoort toch tot de mogelijkheden. Het is natuurlijk wel er aan blijven werken en openheid geven aan zowel mijn partner als aan mijn tweelingsziel.

 

'onze liefde baant zich een weg in ons leven, of we nou willen of niet'
(Onbekend
)

IK ontmoette 4 jaar geleden mijn tweelingziel, alleen wist ik nog niet wat het inhield. Wel voelde ik meteen de speciale band tussen ons. Inmiddels is de situatie heel wat gecompliceerder geworden, want wat te verwachten was: onze liefde baant zich een weg in ons leven, of we nou willen of niet. Het probleem daarbij is, dat we beiden getrouwd zijn. Hoe zijn vrouw erover denkt, weet ik niet. Mijn man is 'van het jaloerse type' en kan zich niet voorstellen dat ik iemand zo dichtbij laat komen. Hij weet, dat ik een vriendschapsband heb met de persoon in kwestie, maar hoe diep het gaat, daar heeft hij geen idee van. Hij heeft wel in de gaten, dat ik veranderd ben en vraagt zich af, of ik een ander heb (in zekere zin is dat ook waar). Ik houd nog wel van mijn man, maar het wordt erg moeilijk. Mijn tweelingziel en ik worden steeds naar elkaar toe getrokken en we worden verscheurd, omdat we niet de weg kunnen gaan, die we willen... Mijn grootste wens is, dat onze partners ! onze vriendschaps/liefdesrelatie zouden kunnen accepteren. Deze liefde is immers van een heel andere orde...en hij zou zich niet bedreigd hoeven te voelen...

 

'Ik maak me zorgen over de twinflame van mijn vrouw'
(Jos)

Ik maak me zorgen over de twinflame van mijn vrouw. Hij drinkt geel veel en heeft destructieve neigingen. Hij heeft zich al eens een week laten opnemen op de psychiatrische spoedafdeling en zou zich nu terug voor een maand laten opnemen, ik vermoed onder druk van zijn ouders. Zijn vriendin heeft hem onlangs ook verlaten omdat het niet meer klikte. Ik mag hem graag als vriend maar weet niet hoe of wat ik kan doen om hem te helpen. Hij is zo gesloten. Met mijn vrouw is alles ok, wij praten hierover goed en veel. Ik heb alleen het gevoel dat zij zich minder zorgen maakt dan ik. Wat kan ik doen?

 

'Voor mij is het schokkend'
(Ben
)

Ik ben voor twee maanden hier ook mee geconfronteerd dat mijn partner ook haar tweelingziel had gevonden, ik heb ondertussen veel op het internet gezocht en gevonden. Maar ik wordt geconfronteerd met een drieling, als ik aangeef dat ze zielsverwanten gevonden heeft, geeft ze aan dat het echt haar tweelingzielen zijn. Voor mij is het schokkend; ze geeft aan voor onze relatie te gaan maar voor mij voelt het als ontrouw. Ik krijg te horen dat het op een ander niveau gaat en dat ze voor mij ook gevoelens heeft. Maar voor mij voelt het als ontrouw op welk niveau dan ook. Daarom herken en voel ik de pijn van mijn andere lotgenoten ook. Geef de moed niet op en vecht voor je zelf. Ook daar wordt je beter van.

 

'Ook mijn partner heeft een zielsliefde ontmoet, alleen weet hij dat zelf nog niet'
(Onbekend
)

Ook mijn partner heeft een zielsliefde ontmoet, alleen weet hij dat zelf nog niet. Hij ontmoette haar en het voelde alsof hij haar al zijn hele leven kende. Ze smsen en bellen met elkaar, eerst stiekem en nu wonen we "tijdelijk" niet bij elkaar om een oplossing te vinden omdat ik heb aangegeven er niet tegen te kunnen. Alles in mij doet pijn als hij contact heeft, met haar en wegloopt bij mij want... het gaat mij niet aan, het is iets van hem en haar. Hij sluit mij buiten maar zegt met haar niets aan te willen gaan, hij houdt van mij en kan en wil mij niet missen.Het heeft niets met vreemdgaan te maken.
Maar ik kan er niet mee omgaan. Ik vind dat hij alleen maar van mij iets vraagt en er zelf niets aan wil doen om het voor mij ook maar enigszins aanvaardbaar te maken. Hij is sterker geworden en ik wordt steeds kleiner.

 

'We hebben samen een balans in alles gevonden'
(Rosalyn
)

Na 18 jaar huwelijk ontmoette ik mijn tweelingziel. Via internet en toen we elkaar als - dachten we - gewoon vrienden ging ontmoeten, bleek er geen weg terug meer. Ik had de vreemde ervaring dat ik zijn ziel dichterbij voelde komen terwijl hij op weg was naar mij en toen we elkaar zagen, was het direct raak. Alles was vertrouwd, bekend. Direct was er het gevoel van compleet zijn, van: hè hè... daar ben je dan. Ik ontdekte hoeveel we al wisten van elkaar, hoe we eigenlijk altijd al samen geleefd hadden. In zijn woonplaats was ik nooit geweest, maar het was direct vertrouwd. alsof ik altijd een beetje via hem had meegekeken. Natuurlijk werden we verliefd, daar zijn we ook aards genoeg voor. Maar we hebben samen een balans in alles gevonden, want mijn Tweelingziel heeft veel problemen waar hij nog uit moet komen. En ik heb de verantwoordelijkheid voor mijn huwelijk. Met veel diplomatie en openheid is mijn huwelijk gebleven wat het was. En daarnaast heb ik een heel mooi contact met mijn Tweelingziel. We zien elkaar geregeld, bellen vaak, hebben zelfs telepatisch contact en zo is het goed. In plaats van een probleem is het een verrijking van mijn leven geworden. Ik weet niet of we in dit leven genoeg groeien om onze zielen weer een te laten worden. Maar dat is ook niet belangrijk. Nu is nu, daar gaan we voor. En ik zie het als een vorm van liefde dat we deze balans hebben kunnen vinden.

 

'Alles schijnt mooier en prachtiger bij haar te zijn'
(Saskia)

Zijn er mensen die dit ook ervaren hebben dat de partner een zielsliefde heeft gevonden en hoe ga je hiermee om???
Mijn partner heeft na 19 jaar relatie een zielsliefde gevonden. Ik ben er zelf helemaal kapot van. Alles schijnt mooier en prachtiger bij haar te zijn. Mijn even en dat van de kinderen staat nu op zijn kop. Echt met haar verder wil die niet maar het lijkt of ons huwelijk definitief kapot is. Ik krijg bijna geen contact meer met hem. Zijn er mensen die dit ook ervaren hebben dat de partner een zielsliefde heeft gevonden en hoe ga je hiermee om???

 


'Moet ik hem loslaten? Of moet ik knokken voor hem?'
(Onbekend)

Twee jaar geleden heb ik iemand ontmoet, en vanaf het eerste moment dat we elkaar zagen, was het alsof je elkaar al kende. Daar schrokken we beide van, het heeft tijdje geduurd dat we dat durfde toe te geven, dat we verliefd op elkaar waren. Nu, 2 jaar later, heeft hij iemand ontmoet, die hem vertelde dat hij en zij, elkaars Tweelingzielen zijn. Hij moet uitvinden wat dit precies is, en dat begrijp ik ook. In eerste instantie had hij me uit zijn leven gedrukt maar hij kwam er achter dat zijn liefde voor mij niet over is, nog steeds houdt hij ook van mij, verteld me ook dat wat we samen hebben, heel speciaal is en dat hij dat niet kwijt wil.
Hij zegt me nu dat hij van ons beide houdt en toch heb ik het gevoel dat ik aan het kortste einde trek.
Kan iemand mij vertellen, of ik hem moet loslaten omdat hij zijn Tweelingziel heeft ontmoet en daar zulke sterke gevoelens voor heeft? Of, mag en kan ik knokken voor hem, omdat ik weet wat hij en ik samen hebben, ook al zijn we geen Tweelingzielen, heel sterk is, we elkaar zo ontzettend missen, we kunnen niet zonder elkaar.

Reactie
Beste onbekende, ik zou strijden voor je liefde, ondanks die zielsliefde. Mijn man heeft me laten gaan, ik heb 5 weken bij mijn zielsliefde gewoond en toen toch besloten dat ik beter voor mijn kinderen kon zorgen bij mijn eigen man en ik miste hem ook.Een cursus Avatar heeft mij ook een hele andere kijk gegeven op tweelingzielen. Je weg naar liefde hoeft niet bij je tweelingziel te zijn, het laat je alleen zien wat onvoorwaardelijke liefde is, voor iedereen, niet alleen voor je tweelingziel.
(Tiny db)

Reactie
Hallo ook ik heb een zielsliefde of eigenlijk noem ik het me soulmate. Ik leerde hem kennen 5 jaar geleden september 2001, ik was vrijgezel en hij was getrouwd (nog steeds) we liepen die avond tegen elkaar op en er was iets wat ons samen trok die avond. We hebben aan 1 stuk gepraat en gedanst.
Ik voelde me heel rustig en vertrouwde hem voor 100%. Dat gevoel had ik niet meer gehad sinds begin dat jaar nadat mijn vriend mij belazerd had met een ander en ik een flinke muur om me heen gemetseld had. Hij brak zonder moeite door die muur heen. We hadden het gevoel dat we elkaar al jaren kenden. Hij vroeg me telefoonnummer die gaf ik zonder aarzelen.
2 dagen later belde hij op of hij langs mocht komen. Ik twijfelde eerst maar mijn gevoel zei dat het goed zat. En die zelfde middag belde een collega van mij op die medium is, en zij vroeg aan mij of ik iemand had ontmoet en ik zei ja maar dat wordt niets want hij is getrouwd, En ze zei dat klopt want het is je zielsliefde, hij zit op dit moment in een fase dat hij twijfelt aan zijn huwelijk en jij gaat hem helpen om die twijfel weg te halen.
Ik zelf was ook getrouwd geweest en vond dat ik te weinig had gedaan om het te redden. We hebben die avond ronduit gepraat, er kwam geen einde aan, het voelde goed en hij zei; toen ik binnen kwam was het net of ik thuis kwam en dat heeft hij nog steeds. We voelde veel voor elkaar maar wisten dat we daar niets mee moesten doen.
En een jaar later leerde ik me man kennen en ik vertelde direct over me zielsliefde, hij zat er niet mee.
We zijn nu vier jaar verder en inmiddels heeft mijn zielsliefde een dochter en is gelukkig met zijn vrouw. Er is een hoop onbegrip als ik vertel over me zielsliefde, de mensen denken direct aan vreemdgaan en zo maar dat is nooit gebeurt en gebeurt ook niet. We hebben veel gemeen onze dochters schelen vijf maanden en hebben praktische de zelfde namen het scheelt een letter, ik heb inmiddels een zoon en zijn vrouw was tegelijk zwanger met mij maar het ging mis bij haar, bij onze dochters was dat andersom, toen kreeg ik een miskraam en hij belde op het moment dat ik het ziekenhuis uit liep en net wist van de miskraam. Ik heb in april een zoon gekregen en de naam van mijn zoon is de naam van zijn broer en we hadden nog een naam in gedachten en dat was de naam van het zoontje van zijn broer. Dat is geen toeval meer.
Ik weet dat mijn man er moeite mee heeft maar we kunnen elkaar niet loslaten we geven teveel om elkaar en we willen alleen maar weten of het goed gaat in ons leven en dat we gelukkig zijn, dat is het enige wat we van elkaar willen weten. Dat is toch heel normaal als je om iemand geeft.
(een zielsliefde)

 

'Om mijn gevoel kwijt te kunnen'
(Christian)

Ik ben, sorry was de partner van iemand die haar zielsliefde heeft ontmoet. Ik wil mijn ervaring hierover delen om …….. om mijn gevoel kwijt te kunnen. Ik heb een hele mooie en bijzonder dame mogen ontmoeten ruim tweeënhalf jaar geleden. Het was geen liefde op eerste gezicht… zoals bij de meeste hier. Er was wel wat… alleen ik wilde daar in eerste instantie niet aan toegeven. Toen zij aangaf dat ze onze korte relatie wilde stoppen kon ik niks anders dan toegeven. Ik wilde haar…. Met haar wilde ik verder. Zij was de vrouw waar ik de rest van mijn leven mee wilde delen.Op een gegeven moment heeft ze mij verteld over haar zielsliefde. Moeilijk te bevatten wat dat nu is. Zeker als je zelf dat gevoel niet kent. Je kunt ons omschrijven als, zo heeft zij ons wel eens genoemd, ik de autist en zij hoogbegaafd en hoog sensitief, wat zij ook echt is. Voor mij was het moeilijk, zij houdt van een andere man en dan op en manier die ik niet begrijp of kan voelen. Ik zag aan haar wanneer zij contact had of heeft gehad. Dat doet pijn….. ze straalde dan gewoon. Haar ogen spraken boekdelen. Ik heb mij er tegen verzet. Hoe kan het dat de vrouw! waar je van houdt en waar je een relatie mee hebt ook van en andere man houden. Ik heb ooit onze relatie beëindigd om haar uit te laten zoeken of zij met hem verder wilde. Uiteindelijk wilde ze mij niet kwijt, maar hem ook niet, en ik….. ik wilde haar ook niet kwijt. Ik heb geprobeerd, echt geprobeerd om haar voldoende ruimte te geven om contact te houden met haar zielspartner. Uiteindelijk is het mij allemaal teveel geworden. En mijn jaloezie werd ons uiteindelijk teveel. Ik weet zeker dat ze met haar zielspartner niet vreemd is gegaan. Want zo is en was ze niet. Maar om haar te horen lachen als zij hem aan de telefoon had. Haar ogen zien stralen als ze contact had gehad. Haar behoefte om hem te contacten om ervaringen te delen werden mijn ziekelijke jaloezie, zoals zij die noemde, teveel. Ik kon het uiteindelijk niet meer aan en kon niet anders. Onze relatie is gestopt. Op een hele rottige manier. Een ruzie die is ontstaan door mijn jaloezie om hem. Die andere man in haar! leven…. Nu als ik er aan terug denk…. Mijn jaloezie was niet nodig. Ze hield van mij, met mij wilde ze haar leven delen, met mij wilde ze nog een kindje, met mij ….. met mij wilde ze een toekomst opbouwen. Maar ik kon het niet aan…. Die andere man in haar leven. Ze heeft gezegd dat ze niks anders wilde dan dat het met hem goed gaat… met of zonder hem. Ik denk dat je dat gevoel ook kunt hebben zonder dat je elkaars zielsliefde bent. Ik hoop dat het haar goed gaat en dat ze de toekomst creëert die ze voor ogen heeft. Ik kan alleen maar zeggen IK GELOOF IN JE.

Reactie
Wat zonde dat je je liefde door je jaloezie hebt op gegeven. Zeker omdat ze zo bewust voor jou koos.
Ik heb 1 vraag heb je (meerder) kinderen?? Zo, ja hou je van de 1 wel en de ander(e)niet?
Zo moet je de relatie ook zien tussen je ex en haar tweelingziel, zeker als er verder niets tussen hun is gebeurd.
Ook ik ben iemand met 2 relaties, hoewel mijn partner dit niet weet. Tussen mij en mijn tweelingziel is er alleen een geestelijk band. Van diegene hou ik op een hele andere manier, misschien nog wel intenser, dan van mijn partner. Waarschijnlijk zou mijn partner het ook niet accepteren en net zo als jij reageren. Aangezien ik absoluut niets verkeerd doe en het contact alleen spiritueel is heb ik zoiets van; wat niet weet wat niet deert.
Ik probeer nu ook alleen maar te verwoorden hoe haar gevoelens en de situatie moet zijn (geweest) voor je ex.
(Onbekend)