Na de zielsiefde
Wil je iets toevoegen bij dit onderwerp?

Na 25 jaar ga ik hem ontmoeten
24 Jaar geleden zag ik hem voor het laatst...mijn eerste liefde..zo intens..zo veilig en warm en zo diep..25 jaar geleden. Een jaar later.. hij keek me niet aan..ik snapte het niet en het deed ontzettende pijn. Door alle jaren heen bleef ik aan hem denken en 12 jaar na de eerste ontmoeting schreef ik hem een brief, want ik voelde dat het niet goed ging met hem. Anderhalf jaar later belde hij, zijn moeder had de brief gekregen in Europa, maar hij woonde ondertussen in een ander werelddeel. Vanaf dat moment op en af contact en het was altijd vertrouwd. Iets bleef dwars zitten, waarom 25 jaar geleden geen reacties op mijn brieven. Nu weten we het..zijn moeder heeft mijn brieven meteen weggegooid, hij heeft ze nooit gekregen. De liefde die ik voel voor hem zal nooit over gaan, de liefde die hij voor mij voelt ook niet. Bij hem voel ik me helemaal mijzelf. Ook al leven we in twee verschillende werelddelen en hebben we een ander pad gekozen door omstandigheden, we weten dat onze liefde voor elkaar er altijd zal zijn. We praten veel en alles kunnen we aan elkaar kwijt. Het deed pijn, dat door omstandigheden het anders is gelopen, maar de liefde doet zeker geen pijn, want wetende dat er altijd iemand zal zijn die van je houdt gewoon zoals je bent, dat is een geweldig gevoel. Na 25 jaar ga ik hem ontmoeten en weet dat wij nooit samen zullen zijn zoals 25 jaar geleden, maar het gaat ook zoveel verder, onze verbintenis gaat verder dan fysiek contact. We voelen elkaars aanwezigheid zonder elkaar te zien. Ik had nooit verwacht dat zoiets zo intens kon zijn. Ik ben gelukkig getrouwd, heb prachtig gezin en ik zie het nu als een ontzettend groot geluk, dat ik beiden mag ervaren. Ik weet dat ik zijn liefde ben en hij de mijne, hij zou zijn werelddeel verlaten om bij mij te zijn, maar het is nu eenmaal zo dat ik deze keuze heb gemaakt, maar de liefde voor hem zal blijven , dat weet ik nu. Het was lange tijd verwarrend en vaak weggestopt, maar ben blij dat ik die brief heb geschreven en hij hem kreeg en dat ik nu de kans krijg om hem te ontmoeten over 2,5 maand en ik ben niet bang, want weet dat het zo vertrouwd zal voelen, alsof het een dag geleden was dat ik hem zag.
(Onbekend)

 

Weemoed
Vandaag -drie jaar geleden- kregen wij een relatie, zeven maanden later was het voorbij.. Vrouwen komen en vrouwen gaan, het gemis van haar doet sindsdien altijd het verdriet overstemmen van iedere verbroken relatie na haar.. Het heeft mij heel veel inzicht gegeven maar op dagen als vandaag denk ik wel met weemoed terug aan die mooiste dag in mijn leven.. Koninginnedag zal nooit meer hetzelde voor mij zijn, en ik ben aan de ene kant ook best blij dat het vanaf volgend jaar op de 28ste gevierd zal gaan worden.. Niets menselijks is mij vreemd.
(Theo)

 

'...loos'
..RADELOOS....REDDELOOS....HOPENLOOS... verloren voel ik mij!! Mijn "zielemaatje" heeft voor even contact gezocht. In mij staat alles weer op zijn kop. Een intens verlangen naar hem maakt zich van mij meester en ik voel hartpijn. Wat doet de zielsliefde toch met mij????? Dacht dat ik het allemaal weer wat op de rit had. Ondanks dat ik weet dat hij de liefde van mijn leven is had hij een rustig plekje in mijn hart. Zo af en toe ging dat deurtje open en dan was het of heel fijn of heel verdrietig wat ik voelde. Allebei mocht het er zijn omdat ik wist dat ik het aan kon. Das nu wel anders....ongelooflijk dat ik door een heel klein verschrikkelijk lief briefje compleet van het padje ben. Voor even ligt mijn hart weer open en wordt ik verscheurd door een intens verlangen om hem te voelen, te proeven, aan te raken en vooral te ruiken!!!!! Een ontmoeting is onmogelijk en das eigenlijk alles wat ik op dit moment zou willen. Tegelijkertijd weet ik nu,na al die jaren, dat er dan geen weg meer terug is en daar ben ik stiekem ook ontzettend bang voor. Wanneer het verlangen te groot wordt lees vaak deze tekst en denk ik aan de allerliefste man van de wereld. Dan droom ik even weg en denk aan alle dingen die ik zo graag met hem zou willen doen.....

Ik zou zo graag met jou onder een boom gewoon even rusten.. j
ou hoofd om mijn schoot en in je droom zou ik je kussen.
De zorgen voorbij en alles gaat zijn gang...
jij blijft altijd bij mij minstens mijn hele leven lang.
de tijd staat even stil

Ik zou zo graag met jou aan een rivier gewoon even zitten..
we hoeven nergens naar toe,nee wij blijven hier niemand zal ons missen.
Alles is goed als ik me aan je geef..
voel de warme zomergloed en helemaal niks beweegt.
De tijd staat even stil
Want als alles stil blijft staan kan het ook niet fout meer gaan..

zodat dit ons moment is. Bevroren in de tijd en alles blijft alles blijft zoals het nu is.. zou zo graag met jou... zou zo graag met jou... zou zo graag met jou... Wacht vol verlangen.
(Onbekend)

Reactie
Het lijkt wel dat ik het bovenstaande geschreven heb. Ik voel hetzelfde, ik ervaar hetzelfde, ik verlang hetzelfde. Ware liefde overwint alles.
(Onbekend)

Reactie
De tweede ontmoeting was nogal hectisch. Ik zag ze in een droom waarin ze zeer verdrietig was. Ze werd gecondoleerd en ik voelde dat haar ouders in een korte tijd achterelkaar overleden waren. Ik heb in 28 jaar geen contact met haar gehad en onze contacten waren toen zeer hecht. Mensen wisten niet wat ze zagen. Na drie emails had ik het tel nummer van haar zus en die ken ik helemaal niet. Ik wist meteen dat ik contact zou krijgen met die vrouw waar ik naar op zoek was. Thuis op het internet zag ik ze op het strand mijn kaartje lezen en een paar dag daarna ontving ik haar kaartje waar ze op schreef dat ze geen contact met mij wilde. Mijn verdriet was heel groot. Toch voel ik dat ik contact met haar heb en ze komt ook in mijn dromen voor, waarin ze mij uitlegt hoe ik mij moet gedragen en hoe de verbintenis tussen ons ingevuld moet worden. Er zijn nog een paar onwereldse dingen gebeurd, maar ik laat het voor hierbij. Ik voel me heel gelukkig dat ik haar ontmoet heb en ik heb nog nooit zulke mooie dromen gehad. Ik voel me heel verdrietig want ze wil geen fysiek contact met mij. Ik ben naar een paragnoste geweest en zij vertelde mij dat mijn gevoelens voor haar zeer diep gaan. Ik weet zeker dat ik er aan uitkom, want ik voel dat ik geholpen wordt.
(Onbekend)

Reactie
ben je bang voor de vreugde, pure vreugde! die je gaat beleven als je voor je Liefde kiest? En als je weet wat je niet wilt dan wordt het steeds makkelijker om te weten wat je wel wilt. afscheid nemen bv.? op afstand blijven bv.? Een rustig plekje in je hart? dat is je verstand die jou wil laten geloven dat het zo wel goed is !!(is rustig en gemakkelijk ?) tot de volgende hartverscheurende ontmoeting, dit gaat niet meer over dus zal het zeer blijven doen, iedere keer weer is mijn ervaring, wil je dat ? of wil je dat niet ?
(Onbekend)

Reactie
Mijn horloge is ermee opgehouden.. wat wil dat nou zeggen...?
(Onbekend)

 

'Liefde doet geen pijn'
(Onbekend)
Als reactie op een aantal berichten waarbij mensen schrijven over het beëindigen van de relatie met hun zielsliefde. Als het echt zielsliefde is dan is er geen gevoel van pijn als je denkt aan liefde en verliefdheid. Van een zielsliefde hou je hoe dan ook en je kunt pijn hebben van het verbreken van de relatie. Maar dat gevoel van liefde doet geen pijn. Natuurlijk kun je een heel heftige liefde meemaken met wie je heel veel verwantschap hebt. Maar als je dat gevoel van pijn ervaart dan wil het echt zeggen dat het toch niet je tweelingziel was, maar dat je nog steeds op zoek bent.

 

'Het zit niet in begrijpen, het zit hem in aanvaarding'
(Onbekend)

Het is nu een goede maand geleden dat zij de relatie verbrak.Uitzinnig van verdriet ben ik geweest, kwaad op het bestaan. Waarom? Waarom? Waarom? Ik begreep het toen niet en feitelijk nu ook nog niet. Maar het zit niet in begrijpen, het zit hem in aanvaarding. Een goede verkoudheid heeft hier eigenlijk veel aan bijgedragen. Emotioneel uitgeput als ik was, werd ik gedwongen bij mijzelf stil te staan. En stukje bij beetje pak ik mijn bestaan weer op, zoals dat was voor ik haar ontmoette. Dat vind ik wel moeilijk. Het is kaler, het is armer aan gevoel, ervaren, beleven. Maar het is wel MIJN bestaan en ik ben mijzelf verplicht er iets van te bakken. Ik heb altijd de neiging gehad om door elke ervaring heen te willen kijken, wat er a.h.w. 'achter' de ervaring lag, vond ik minstens zo belangrijk als de ervaring zelf. Daar heeft deze site veel toe bijgedragen. Ondertussen kan ik haar als persoon (regelmatig) los zien van deze zielsliefde-ervaring en begin ik ook de verschil! len tussen deze twee te zien. Mijn leven is veranderd. Ik kan niet meer leven, zoals ik eerst leefde, maar ben nog erg zoekende naar de vormgeving hiervan. Ik zal geduld moeten hebben. (dat is wel lullig, want daar ben ik eigenlijk niet zo goed in). Ik heb in ieder geval de bereidheid het over een andere boeg te gooien.En verder? Ik zie wel.En, eerlijk is eerlijk, wat als....., wat als zij op haar besluit terug zou komen? Eerlijk? Ik weet het niet.Er is in de afgelopen weken innerlijk zoveel met mij gebeurd, heb zo veel geleerd, dat ik niet de draad zou kunnen oppakken, waar hij is blijven liggen.Ik zie wel. Ik hoop dat ze gelukkig word, dan maar zonder mij. Ik hoop trouwens ook dat ik een beetje gelukkig word.Ik zie wel.

 

'Wat een worsteling!'
(Onbekend)

Wat een worsteling! Mijn zielsliefde koos voor zijn vrouw, verliet haar en kwam niet terug naar mij! Is dit nu zielsliefde geweest of niet? Kan het bestaan van een kant? Ik heb het duidelijk gevoeld, wil daar aan vast houden, mijn gevoel vertrouwen maar begrijp hem nu niet! Ik mis hem zo en het doet zoveel pijn dat hij tot nu toe niet vertellen wil wat hij gevoeld heeft of voelt! Heb zijn liefde op afstand gevoeld,onze armen om elkaar heen op afstand.Mijn hele wezen is nog steeds vervult van hem. Kan mijn gevoel me zo bedriegen? Of is er bij hem geen plaats op dit moment? Ik ben wanhopig en intens verdrietig.

 

'Het idee voor altijd van hem te kunnen houden, maakt mij sterk'
(Onbekend)

5 jaar geleden ontmoette ik mijn zielsliefde. Ik was in een vreemde omgeving waar ik niemand kende. Maar vanaf het moment dat ik hem in zijn ogen keek herkende ik hem. Het was alsof ik hem al jaren kende. Het voelde heel vertrouwd. De groep waar we toen in zaten is uit elkaar gevallen, maar wij zijn elkaar nooit uit het oog verloren. Anderhalf jaar geleden is hij naar het buitenland verhuist voor zijn studie en carriere, maar het contact was sterker dan ooit. Op de momenten dat hij in Nedeland was konden we geen genoeg van elkaar krijgen en hadden we ook seks. Ik voelde me heel gelukkig bij hem. Tussendoor hadden we veel mail en belcontact. Bij het lezen van zijn emails voelde ik zijn energie. Een paar maanden geleden hebben we het contact verbroken. Ik vond het erg moeilijk. Soms heb ik nog steeds wel eens een dip, maar het idee voor altijd van hem te kunnen houden, maakt mij sterk. Als hij in Nederland is kan ik dat voelen. En als ik dat gevoel heb, vraag ik aan z! ijn beste vriend of zat klopt. Met zijn beste vriend heb ik nog steeds contact en ik weet dat die vriend mij in de gaten houdt. Ik vind het moeilijk om een 'normale' relatie aan te gaan. Om dat ik daarbij niet hetzelfde speciale gevoel heb. Dit is iets wat ik moet leren, en ik doe mijn uiterste best. Maar stiekem hoop ik hem weer tegen te komen, weer even dat ultieme moment mee te mogen maken. Voor hem voel ik onvoorwaardelijke liefde. Altijd zal hij in mijn hart wonen, dat brengt hem weer een stukje dichterbij, en dat geeft mij troost.

 

'Ik vergeef ook mezelf omdat ik toen niet anders kon'
(Onbekend)

8 Jaar geleden ontmoette ik hem. Hetgeen wat we met elkaar hadden, kon je nauwelijks een relatie noemen. Alles moest stiekem, want hij was getrouwd en hij had een kind. Omdat ik daardoor op een positie werd geplaatst die ik NIET wilde was het maar een kortstondig samenzijn. Ik wilde hem niet kwijt, maar dat gebeurde toch. Ik werd verscheurd door liefdesverdriet en ben later verliefdheid altijd gaan associëren met pijn (wat natuurlijk helemaal niet zo hoeft te zijn). Maar gelukkig heb ik hem kunnen loslaten, en wel zo dat ik nu getrouwd ben met iemand anders, een hele lieve man. (Mijn tweelingziel zei destijds ook dat ik me moest concentreren op iemand anders) en ik ben nu ook echt gelukkig, wat ik ook van de daken schreeuw. 7 Jaar lang heb ik mijn twin niet meer gezien en is hij niet meer in mijn gedachten geweest. Maar tot voor kort kon ik hem weer helemaal voelen, heel intens en ook weer met dat vreselijke liefdesverdrietgevoel. (Ik wist dat dit gevoel niet van mij kon zijn, want ik was op het toppunt van mijn gelukkig zijn). Toen wist ik dat dié liefde onvoorwaardelijk is en ik vergeef hem alles wat hij mij heeft gedaan en ik vergeef ook mezelf omdat ik toen niet anders kon. En ik dacht dat onvoorwaardelijke liefde alleen maar kon bestaan voor je eigen kind of zo. Maar dat is niet zo. Sinds die dag dat het gevoel weer bij me was, denk ik weer iedere dag aan hem en droom ik regelmatig over hem. Ook heb ik in een meditatie gezien wie we ooit waren, maar niet wat onze relatie tot elkaar was. Ik heb me erbij neergelegd dat het niet kan in dit leven en zal hem ook nooit meer opzoeken, want ik weet dat het wederom onze wereld op de kop zal zetten door die ongelooflijke aantrekkingskracht. Ik troost me met het feit dat we ooit weer samen zullen zijn, in een ander leven. (Dat heb ik hem toen ook al gezegd). Het is mijn menselijke ongeduld die bijna niet kan wachten, maar ik heb er alle vertrouwen in dat het door "hierboven" goed geregeld zal worden. Dankbaar ben ik voor de meditaties en mijn dromen zodat ik hem op die manier kan zien. Maar ondertussen leef ik mijn leven, want ik ben met een doel hier gekomen.....

 

'Het boek zal altijd geopend blijven'
(Lisa)

Ik wil eén ding vertellen ,en dat is: HET BOEK ZAL ALTIJD GEOPEND BLIJVEN! De liefde van een zielsliefde verwaterd NIET. Ook al zie je elkaar 10 jaar niet . De liefde blijft zo diep als het was zoals aan het begin van de ontmoeting, het word zelfs meer. De liefde word elke dag een beetje meer, ook al zie/spreek je elkaar nooit meer. Ik zou nooit meer gelukkig kunnen worden met een andere man. Ben hierdoor in een grote crisis geraakt, waar je op den duur wel sterker uitkomt. Ons obstakel was: Het getrouwd zijn met een ander. De geestelijke verbinding die we samen hebben, en het aan elkaar denken.dat is onze kracht.

 

'Ik er al heel lang mee bezig om te ontdekken wat en waarom ik -nog steeds- zulke diepe liefde voel'
(Onbekend)

Zou het kopje eigenlijk niet anders moeten zijn dan 'na de zielsliefde' want als ik het goed begrijp is zielsliefde een vorm van liefde die altijd blijft en niet een onderwerp van liefde die vergankelijk is. Maar goed, het maakt wel duidelijk waar het om gaat, wat doe je nadat je tweelingziel uit je leven is verdwenen. Nog maar kort geleden heb ik mijn eerste bijdrage geleverd, ik was zo gelukkig dat ik het nu eindelijk een naam kan geven. Het ervaren van zielsliefde is iets ongelooflijks, het sleurt je de diepste dalen in als je beseft dat het je niet gegeven is om in dit leven samen te zijn, maar kan ook een soort hemels genot geven, alsof je hele wezen is vervuld van liefde, niet alleen voor je tweelingziel, maar voor jezelf en anderen. Aan mijn relatie is eigenlijk heel stilletjes een eind gekomen. Dat maakt het wel moeilijk, want ik verlang nog steeds naar hem, maar we hebben een keuze gemaakt waarin geen plaats voor elkaar is. Ik realiseer me dat we juist op dat bepaalde moment tot elkaar werden aangetrokken en dat we elkaar misschien nooit waren tegengekomen als we eerder in ons leven andere keuzes hadden gemaakt. Toch ben ik er al heel lang mee bezig om te ontdekken wat en waarom ik -nog steeds- zulke diepe liefde voel voor deze man. We horen eigenlijk bij elkaar en nu kan ik het dan eindelijk een naam geven: zielsliefde. Ik heb er vrede mee dat het over is tussen ons beiden, maar ik ben nog wel vaak verdrietig en ongelukkig omdat ik niet bij hem kan zijn. Toch troost ik me met het idee dat we misschien in een ander leven wel samen kunnen zijn. Ik heb in dit leven denk ik een ander doel meegekregen en daar kan hij in deze fase van mijn leven geen deel van zijn.

 

'Het mooiste wat ik heb'
(Mar)

nu.... jaren later mis ik je nog steeds evenveel en soms nog meer.
maar dat wist ik toen al dat het gemis zou blijven.
nu.... jaren later hou ik nog steeds van je en soms nog meer.
heel soms kijk je in mijn hart, kom je in een droom.
gebeurde dat maar vaker...
je bent zo mooi zo lief
en als ik je ooit pijn heb gedaan god wat spijt me dat dan.
geen denken aan dat ik jou wil bezeren.
ik zal altijd aan jou denken met alle liefde in mijn hart, met alles wat ik heb je bent het mooiste wat ik had...je bent het mooiste wat ik heb.
laat me gewoon wat liefde geven al is het op afstand meer hoeft niet...dat is alles wat ik wil.
je blijft me zo lief
met heel mijn hart..ik hou van je
mar

 

' ik 'moet' loslaten'
(Onbekend)

Ruim een jaar geleden ontmoette ik mijn zielsliefde, wat een herkenning, ook voor hem, maar ook hij koos niet voor mij, maar voor zijn vriendin, wat een pijn.... nog steeds, ik weet dat ik 'moet' loslaten, maar begrijpen doe ik het niet, als iets zo heftig en mooi is? daarom begrijp ik ook de anderen niet die bij hun man/vrouw blijven, terwijl ze zoiets moois mogen/kunnen ervaren,is het angst? Ik oordeel niet, maar vindt het knap dat ze óp de oude voet verder kunnen, ik heb het daar erg moeilijk mee.

 

'Loslaten, loslaten, loslaten'
(Onbekend)

Ook ik heb mijn zielsliefde ontmoet. Alles besproken, geen vragen meer, gevoelens komen overeen. Loslaten, loslaten, loslaten, las ik ergens op deze site. Wat spreekt mij dit aan. Beiden getrouwd. Voor mijzelf: eigenlijk ook wel wetend dat zielsliefde niet betekent dat je in het dagelijks leven bij elkaar past. Maar het gevoel is zo allesoverheersend dat je steeds maar weer met jezelf geconfronteerd wordt. Het is een overweldigend geluk, maar net zoveel overweldigende pijn tegelijk. Pijn omdat de momenten van contact maar zo minimaal zijn, en toch zo groots. Met de pijn weet ik nog niet om te gaan.

'Het is een heftige tijd geweest'
(Onbekend)

Ik heb drie jaar geleden mijn tweelingziel ontmoet. Het is een heftige tijd geweest met veel zielepijn, gelukkig is het nu een beetje rustiger. Ik hou van hem met hart en ziel en kennen elkaar uit twee vorige levens. Ik zie hem maar twee keer per jaar en dat is genoeg. De verbinding tussen ons is er, en wordt duidelijk gevoed. Soms is het minder en dan laait het weer op zonder dat ik hem in de tussentijd heb ontmoet. Dat is heel bijzonder!

 

'Je zielsliefde loslaten'
(Onbekend)

Acht jaar geleden ontmoette ik mijn tweelingziel of zielsliefde op een verjaardagsfeestje van een familielid. Vanaf het eerste moment was er iets wat ik niet onder woorden kan brengen en wat ik nog nooit eerder had meegemaakt. Ik had sterk het gevoel dat ik hem al jaren kende, iets uit een vorig leven. Ik wist niet wat mij overkwam. Internet gaf nog geen info hierover en voor de rest bouwde ik mijn eigen theorieen over deze situatie. Daarbij kwam ook nog eens het feit dat hij een totaal ander leven als ik leidde. Hij was achter in de twintig en ik achter in de veertig!!! Daarbij had hij een relatie met een fam.lid, zag er nogal "woest" uit, allochtoon, maar was ontzettend lief. Ikzelf was destijds single, had twee grote kinderen en werkte als secretaresse voor een topambtenaar bij een ministerie. Een wereld van verschil in onze achtergronden en ook qua uiterlijk. In het openbaar werden wij soms nagestaard. Ik kon de mensen bijna horen denken van mens wat doe je met die vent. Al met al werd onze rel. Steeds hechter wij begonnen ook met sex (hij wilde dat). Dus niet mijn idee! Maar de sex was echt te gek. Vanuit mijn hart/intuitie vertrouwde ik hem blindelings. Dat hij nog iemand anders had interesseerde mij niet. Ik verkeerde in de veronderstelling, ..wat wij samen delen heeft hij met niemand. Ben ook nooit jaloers geweest.In onze allesoverstijgende gevoelens was geen plaats voor lastige zaken zoals relaties, familileden enzovoorts. Na twee jaar werden wij betrapt in ons liefdesgebeuren en brak er enorm gedonder uit. En zag ik hem niet meer. Ik was doodziek maar ook dankbaar het meegemaakt te hebben en dacht als hij echt voor mij bestemd is kom ik hem weer tegen. .. Zes jaar later op een zaterdagmiddag op weg naar de Albert Heijn.. wie staat daar voor mijn neus.. Hij ja, het is hem.. nu nog geen week later, ben ik nog steeds van slag. Toeval bestaat niet..maar loslaten kan ik gelukkig wel.

 

'Ik kwam er pas ruim een halfjaar later achter, door het lezen van verhalen op deze site'
(Onbekend)

Een jaar geleden ontmoette ik mijn tweelingziel. Niet dat ik dat toen wist, ik kwam er pas ruim een halfjaar later achter, door het lezen van verhalen op deze site.

Niets in mijn leven heeft me meer geraakt dan het ontmoeten van mijn tweelingziel. Zelfs de geboorte en het overlijden van mijn eerste kind heeft me niet zoveel pijn gedaan als dit. Pijn, omdat hij wel erkende dat het om zielsherkenning ging, maar hij waarschijnlijk de aard ervan anders inschatte. Hij wees mij af, meteen na mijn bekentenis dat ik iets voor hem voelde. Jammer. Ik denk nu: hij wees niet alleen mij af, maar ook zichzelf.
Ik was ziek van verdriet. Sliep niet meer, moest me zelf dwingen om te eten. Het was alsof KingKong mijn borstkas in elkaar drukte, niet even, maar de hele dag door. Ik kreeg bijna geen adem meer en had voortdurend krampen in mijn buik. Ik was werkelijk bang dat mijn hart het zou begeven. Dit duurde enkele dagen. Toen heb ik bij mezelf de knop omgezet. Uit zelfbehoud heb ik me afgesloten voor de pijn.

Later zag ik ook positieve kanten. Ik had, na jaren, weer contact met mijn eigen ziel. En ook meer met die van anderen. Ik begreep eindelijk de betekenis van woorden als 'bezieling', 'passie', 'zingeving' etc.
Er ging letterlijk een wereld voor me open. Ik zag mijn eigen ziel, een zilverwitte bol die helderwit licht uitstraalde. Ik zag mijn gids: het was een eeuwenoud vrouwtje diepe groeven in haar gezicht en extreem grote ogen en halflang bruin haar: ze zat op de wortels van een grote boom, met haar rug naar me toe. Ze draaide zich naar me om en glimlachte.
Contact met zielen in de 'tussenwereld': een buurvrouw die een week daarvoor was overleden... Contact met mijn kinderen, zonder woorden...
En steeds als ik op de klok kijk is het 3.55 uur of 7.11 uur of 22.22 uur, veelvouden van 11...
Ik weet niet hoor, maar volgens mij noemen ze dit 'spiritueel ontwaken'. Ik ben niet zo thuis in die wereld (dat is een understatement), maar ik geloof nu toch echt in reïncarnatie. Iets wat me altijd de grootst mogelijke onzin leek.

Enfin, ik moet alleen verder, dat is duidelijk. Maar echt 'alleen' is het niet: op moeilijke momenten lijkt het of ik hulp voel, al komt die niet van hem, maar van andere zielen, of die nu in het hier en nu op aarde leven, of elders vertoeven. Maar die pijn, die wens ik mijn ergste vijand niet toe. Ondertussen is het wel de angst voor die pijn die me ervan weerhoud om nog contact met hem te zoeken.
Ik probeer het los te laten en aan mezelf te werken. Uiteindelijk is zelfliefde de sleutel tot alles, toch?

 

'Wat ik het moeilijkste vind is dat stukje liefde wat als zo compleet voelde nu in mijzelf te vinden'
(Onbekend)

Ik dacht dat ik mijn zielsliefde gevonden had maar weet het inmiddels niet meer. Vooral niet of dat gevoel wel wederzijds was. We hebben namelijk geen contact meer, dat is onmogelijk gebleken. Er is te veel gebeurd in ons leven, voor onze partners niet te accepteren. Het kan heel mooi zijn om je zielsliefde te ontmoeten maar met partner en kinderen is het een bijna onmenselijke beproeving. Wat ik het moeilijkste vind is dat stukje liefde wat als zo compleet voelde nu in mijzelf te vinden. Alle schuldgevoelens en pijn achter me te laten en los te laten. Ook de onzekerheid of het gevoel van zielsliefde wederzijds was. Dan kan ik misschien nog vrede hebben met de wetenschap dat deze ontmoeting en alles wat er uit voortkwam ons ook dichterbij onszelf heeft gebracht.

 

'De liefde die mijn zielsliefde in mij heeft doen laten ontwaken is niet meer afhankelijk van haar'
(Onbekend)

3 maanden geleden heb ik afscheid moeten nemen van mijn zielsliefde. Ik zal haar minimaal een jaar niet meer zien. Het afscheid viel heel zwaar, ook al hadden we geen echte relatie. We kende elkaar zo goed en als we eens een gesprek hadden, was het ook echt een goed gesprek. Jammer genoeg weet zij niet van mijn liefde voor haar. Ze voelt het waarschijnlijk ook wel, maar volgens mij begreep ze het gevoel nog niet echt. Ik heb ervoor gekozen om niet bij de pakken neer te zitten en te werken aan mezelf. Nu, 3 maanden na ons afscheid voel ik me goed, onafhankelijk en gelukkig. De liefde die mijn zielsliefde in mij heeft doen laten ontwaken is niet meer afhankelijk van haar, ik kan hem nu alleen voelen. Af en toe heb ik een dipje, dan raak ik mezelf kwijt en ga ik het goede gevoel weer van mijn zielsliefde afhankelijk maken, waardoor ik weer naar haar verlang. Maar dat mag, zolang ik mezelf niet helemaal uit het oog verlies.
Even voor alle mensen die het leven niet meer zien zitten na contact met je zielsliefde: Je kan echt nog wel gelukkig zijn! Je moet aan jezelf werken en het is soms heel zwaar, maar datgeen wat je ermee bereikt, weer gelukkig zijn, is het zeker waard!

 

'Zoveel tegenslagen en nog zo verliefd'
(Onbekend)

Ik denk dat wij onbewuste zielsliefde hebben, bijna 5 jaar, maar zoveel tegenslagen en nog zo verliefd, maar wel van ander niveau maar toch zo in elkaar gekropen. Wij zijn sinds kort uit elkaar maar het lijkt alsof ik niet meer kan leven zonder hem.

 

'Als het enigszins kan, wil ik bij mijn man en kinderen blijven'
(Yvonne
)

...ik sluit mij helemaal aan bij de schrijfster 'Tiny', wat betreft gevoelens voor kinderen en gebroken gezin. Ik heb ook zielsliefde ontmoet maar als het enigszins kan, wil ik bij mijn man en kinderen blijven. Maar het idee om daarom de rest van mijn leven niet samen te zijn met hem is onmogelijk. Ik kende het gevoel niet van zielsliefde maar die verbondenheid is zo groot daar kun je niet om heen. Ik heb het idee dat hij nu probeert om minder contact te zoeken om de liefde niet brandend te houden t.b.v. mijn gezin. Heel goed van hem maar heeft geen zin, verbonden blijven we zeker, en als we elkaar zien weten we gelijk weer dat wij bij elkaar horen. Maar de kinderen uit mijn huwelijk heb ik zelf voor gekozen en hen wil ik niet ongelukkig maken door te gaan naar de man van wie ik hou en waar ik me verbonden mee voel...

 

Arnica

We hebben na 5 jaar de confrontatie per telefoon eindelijk aangegaan en hebben besloten ieder ons eigen weg te gaan.Iets wat we zeer moeilijk vinden maar toch nodig omdat we te zeer afhankelijk zijn van elkaar.Ik vraag me af of het de juiste beslissing is toch zal ik het aanvaarden zodat ik verder kan met mijn leven en hij ook.Alhoewel ik zeker met hem op vriendschapelijke manier verder kan gaan maar zijn vrouw weigert het te aanvaarden.

 

'Ik vecht nog steeds met het verdriet en met het gevoel dat ik dit moest doen voor de kinderen'
(Tiny
)

Het is sinds 3 maanden uit met mijn zielsliefde. Ik mis hem nog ongelooflijk maar ik ben getrouwd en ik heb toch voor mijn man en kinderen gekozen (ik hoop uit liefde, maar het voelt allemaal nog niet zo goed). Daarmee heb ik hem (mijn zielsliefde) ongelooflijk gekwetst. Hij zei steeds; als we niet samen kunnen zijn wil ik je nooit meer zien, anders kom ik er niet overheen. Daar had ik ongelooflijk angst voor en heb hem eindeloos aan het lijntje gehouden (we hebben 1,5 jaar lang een knipperlicht relatie gehad omdat ik niet zonder hem kon). Getuigt niet van echte liefde maar toch was hij dat wel voor mij. Ik vecht nog steeds met het verdriet en met het gevoel dat ik dit moest doen voor de kinderen (en misschien ook wel om onafhankelijker te worden). ik wilde bij nader inzien toch geen gebroken gezin. Ik heb wel grote veranderingen in gang zet. Met name ben ik het spirituele pad op gegaan en ben daar erg in ontwikkeling. Ik ben met al die veranderingen in een enorme depressie tercht gekomen.

Reactie
Tiny's verhaal is helemaal identiek aan de mijne en ik ben jaloers op de mensen die verder kunnen leven zonder hun tweelingziel. Ik weet niet meer hoe ik verder moet... Alles gaat rationeel, maar de pijn in mijn hart wens ik mijn ergste vijand niet toe.
(Onbekend)