Happy Valentijnsdag!
Wil je iets toevoegen bij dit onderwerp?

Column door Gooische dame Caroline
Valentijn 14 februari 2011

Als ik informatie op diverse websites bekijk, dan blijkt dat er toch nog heel wat misverstand over het begrip tweelingziel en tweelingziel relaties bestaat.
Ik wijd deze column dan ook graag aan het begrip tweelingziel relatie. Het is namelijk een ongelofelijke ervaring, maar ook zeer turbulent.
In mijn omgeving wordt er vaak koeltjes en enigszins ‘minachtend’ op mij gereageerd, wanneer ik het lef heb om dit onderwerp aan te snijden. Het is ook niet lichtzinnig, helemaal mee eens. Maar het zou in de regel niet mogen gebeuren om het zomaar van tafel te vegen. Ik heb begrip voor diegenen die twijfelen aan het bestaan van tweelingzielen. Meestal wordt er namelijk vanuit gegaan dat tweelingzielen zo identiek zijn aan elkaar, dat een relatie geen enkele spanning of uitdaging zou bevatten. In de visie van mensen om mij heen zouden tweelingzielen dan ook gezellig kneuterend hun tijd doorbrengen op de bank. De tweelingziel relatie zou rustig doorkabbelen en beide partijen zouden geen enkele behoefte hebben om iets aan zichzelf (of de ander) te veranderen.
Het wordt tijd om dit soort misverstanden uit de wereld te helpen, want een tweelingziel relatie lijkt in de praktijk in het geheel niet op deze beschrijving.
Ik beweer niet dat ik de wijsheid in pacht heb, ik weet dat het zo is. Ik heb zelf namelijk het voorrecht al enige jaren met mijn tweelingziel ‘samen’ te mogen zijn. En ik kan met grote stelligheid zeggen dat een tweelingziel relatie NIET rustig is. In tegendeel. Als je je tweelingziel tegenkomt is de turbulentie namelijk zo groot dat er bij wijze van spreken geen twee stenen op elkaar blijven staan. De uitdagingen die een tweelingziel relatie biedt zijn zelfs zo groot, dat je leven volkomen op zijn kop komt te staan. Al je negatieve punten (zelfs die waarvan je overtuigd was dat je ze al had opgelost) komen volledig in het licht te staan. En ze veroorzaken zo veel last, dat er maar twee mogelijkheden zijn: oplossen van het probleem of stoppen met de relatie! Maar je wilt niet stoppen dus je gaat door want:
-waar vind je iemand waarbij je je zo "thuis" voelt?
-waar vind je iemand anders die je zo tot in je diepste wezen raakt?
-waar vind je iemand tot wie je je zo sterk aangetrokken voelt, op mentaal, emotioneel en fysiek vlak?
-waar vind je iemand anders die je zo stimuleert, respecteert en waardeert?
-hoe kun je verklaren dat je het niet altijd met elkaar eens bent maar dat je ondanks alle conflicten toch altijd iets heel speciaals blijft voelen voor elkaar, iets zo bijzonder dat het zich boven elke ‘normale’ liefde verheft?
-hoe kun je uitleggen dat je partner zo volledig hetzelfde is als jij, maar tegelijkertijd zo volkomen verschillend?
-hoe kun je uitleggen dat er geen angst heerst om van elkaar gescheiden te worden omdat het besef dat je bij elkaar hoort heel groot is?

Maar dan komt ook de vraag; kan je je menselijke emoties de baas? Kan je die ander vrij laten, vrij in zijn doen, in zijn laten, in zijn wezen? Een ding heb ik wel geleerd, duwen en trekken schept afstand, enkel loslaten brengt tot elkaar.
Houden van is een doorgaans ‘geaccepteerd’ begrip geworden en kan mooi en vervullend zijn. Maar ‘houden van’ met je hele wezen is onbeschrijfelijk, onwerkelijk en ontastbaar. Ik mag het ervaren en ik ben dankbaar dat ik de ware essentie van liefde heb mogen leren kennen.

Nu jullie weer…..

"En wanneer een van hen zijn andere helft zal ontmoeten, de werkelijke helft van zichzelf, is het paar verloren in een verbazing van liefde en vriendschap en intimiteit en men zal niet meer uit elkaars zicht verdwijnen, zelfs niet voor een moment."
Plato
2,500 jaar geleden