Sensitief
Wil je iets toevoegen bij dit onderwerp?

Effecten van goed kunnen voelen
What you see <?> what you get

'Voorkennis' kan anderen helpen
Door emotionele muren van anderen heen kunnen kijken
Twee jaar geleden heb ik zielsliefde ervaren. Een effect van de manier waarop ik daar mee om ben gegaan is dat mijn gevoel soms veel sterker is dan wat normaal is. Daardoor kan ik bij mensen die emotioneel sterk ontwikkeld zijn, onbewust veel informatie over hun gevoelsleven 'zien'. Het mooie daarvan is dat ik vaak heel snel de essentie van die mensen kan voelen.

Naar het proces van opbouwen en afbreken van muren kunnen kijken
Ik kan bijvoorbeeld iemand die ik maar een uur ken soms vertellen wat die persoon het meest emotioneel bezighoudt in het leven en hoe zijn of haar ontwikkeling daarin verloopt. Vaak kan ik zo iemand dan een stapje verder helpen bij de keuzes waar die persoon voor staat door mijn inzichten van zijn of haar gevoelsleven weer met hem of haar te delen. Dat is heel mooi omdat ik kan zien dat het mensen diep kan raken en doordat ze mij vertellen dat ze er veel aan hebben.

Zien wat er mogelijk is als de muren gesloopt zijn
Daarnaast heb ik een (nog niet zo goed ontwikkeld) 'zintuig' om soms dingen te voelen die nog bij mijzelf gaan gebeuren. Zoals dat ik een jaar vooraf weet wanneer ik ga stoppen met roken of zoals ik soms vooraf weet hoe een ontmoeting met iemand zal verlopen. Ik kan soms ook mogelijkheden voelen die tussen mij en een ander in de toekomst heel duidelijk aanwezig zijn. Ik kan als het ware vooraf soms voelen welke mogelijkheden er tussen mij en die andere persoon zijn in de toekomst. Dit voel ik vooral wanneer er een diepe emotionele verbinding mogelijk is. Bijvoorbeeld een diepe vriendschap of een diepe liefde. Hoe dieper de emotionele verbinding hoe duidelijker het beeld van de mogelijkheden wordt.

'Voorkennis' kan voor mijzelf ook belemmerend werken
En vooral dit laatste kan ook heel erg lastig zijn voor mij om mee om te gaan. Doordat ik vooraf soms kan voelen welke mogelijkheden er tussen mij en die andere persoon zijn in de toekomst heb ik de neiging om mij alvast een beetje te gaan gedragen alsof dat nu al realiteit is. Ik kan dat dan wel al voelen maar die ander nog niet. Ik kan dan wel door die muur van die ander kijken, maar die ander zelf nog niet. En daar zit de moeilijkheid. We hebben dan een ander kennisniveau van elkaar. Ik weet al dingen van die ander die ik niet meer kan vergeten. Ik heb inmiddels die kennis van die ander en kan de tijd niet meer terugdraaien naar het moment dat ik die kennis niet had. Op basis van die dingen die ik dus wel al kan voelen en die ander (nog) niet, gedraag ik mij naar die ander en communiceer ik naar die ander. Het gevolg daarvan is dat ik die ander heel erg nerveus maak, dat die ander vindt dat ik wel heel snel ga, dat ik dingen vertel die ik dan misschien wel kan begrijpen maar die ander nog niet. Daardoor creëer ik dan eerder een afstand tussen mij en die ander dan dat het ons dichter bij elkaar brengt.

Wat ik het meest zoek, kan ik het slechtst benutten
Een raar effect van goed kunnen voelen is dus dat ik heel nauwkeurig zeldzame mensen vind waar ik een hele diepe emotionele band of diepe liefdesband mee zou kunnen hebben. Omdat ik door hun emotionele muur heen kan kijken en omdat ik kan voelen het dan precies hoe het in de toekomst zou kunnen zijn. En vervolgens uit ik mij, of gedraag ik mij al naar die kennis die ik wel heb en zij nog niet, waardoor ik die mensen zo afschrik dat ik zelf die gezamenlijke toekomst help onmogelijk te maken.

Die ander voelt zelf ook wel dat er iets bijzonders tussen haar en mij aan de hand is, alleen herkennen zij alleen nog maar de symptomen zoals 'ik voel me zo mijzelf bij jou', 'we hebben zo'n goed gevoelscontact', 'je bent heel bijzonder voor mij'. Maar als ik ze vertel hoe diep dat gevoel is van die emotionele band met hun is, dan schrikken ze omdat ze zich daar zelf nog niet van bewust zijn. Van de andere kant zenden ze onbewust heel duidelijke signalen uit naar mij, die mijn gevoel heel nauwkeurig bevestigen. Dat is voor mij heel moeilijk om mee om te gaan. Dat voelt voor mij als uitgenodigd worden en weggeduwd worden tegelijkertijd. Daar kan ik niet goed mee omgaan. Daar wordt ik heel onrustig van.

Het 'grappige' is dus dat ik met sterke gevoel anderen wel verder kan helpen maar mijzelf in de problemen breng als er echt iemand voor mij voorbij komt die wezenlijk belangrijk is.
En dat was waar ik naar op zoek was, naar echte diepe verbindingen. Ik vind ze wel maar ik kan ze maar heel moeilijk tot bloei brengen. Mijn gevoel zorgt dat ik die diepe verbindingen vind, en datzelfde gevoel zorgt dat ik ze niet goed tot bloei kan brengen.

M.
In december 2004 krijg ik mailcontact met M. Zij is heel erg emotioneel ontwikkeld maar beseft dat zelf nog maar half. Door omstandigheden in haar leven heeft ze een emotionele muur opgebouwd. Ze kent de muur, ze kan er prima mee omgaan maar de muur staat er nog. En de muur staat soms erg in de weg. Ik kijk al na enkele mailtjes dwars door haar muur heen en zie hoe mooi ze emotioneel is, hoeveel liefde ze is. Dit is de diepgang waar ik naar op zoek was. (Dit is de derde keer in mijn leven dat ik zo iemand tegenkom.) Tegelijk voel ik hoe ontzettend veel positiefs wij aan elkaars leven kunnen toevoegen, nu en in de toekomst. We corresponderen zeer regelmatig en redelijk intiem met elkaar maar ze durft het contact niet te intensiveren omdat ze weet dat ik voor haar emotionele muur heel confronterend ben. Ze zoekt onbewust naar uitvluchten voor die confrontatie; 'ik wil je eerst wat langer kennen', 'ik moet eerst vertrouwen hebben', 'ik zit nu in een drukke periode'. Ze durft niet te bellen, niet te ontmoeten en zelfs niet te chatten. Kortom ze houdt mij, en daarmee de confrontatie met zichzelf af. Ik die al die mooie mogelijkheden bij haar zie wil graag iets met die mogelijkheden doen. Dus ik vertel haar een beetje wat ik zie en dat ik daar graag iets mee wil doen, in welke vorm dan ook. Kortom ik zoek toenadering. Zo belanden we na een half jaar over en weer corresponderen steeds meer in een situatie die niet zinvol is om voort te laten duren. We komen niet verder samen dan mailen en we kunnen daarnaast niet echt veel aan elkaar hebben in het dagelijkse leven. Afhouden en toenaderen gaan niet voor lang samen. Voor mij is het steeds frustrerender om die wortel voor mijn neus te zien terwijl ik er niet van mag eten. Bovendien houd ik niet van 'half werk'. Ik heb ervoor gekozen om haar dan maar los te laten.

What you see <?> what you get
Mensen die elkaar zo goed kunnen aanvoelen zijn zeldzaam. Mensen die elkaar zo goed aanvoelen en vrij kunnen laten, elkaars emoties zo goed kunnen zien, kunnen heel veel aan elkaar hebben. Om zich fijn te voelen, om elkaar te helpen en stimuleren om zichzelf meer te ontwikkelen. In welke relatievorm dan ook. In een vriendschap, in een liefdesrelatie, in gelukkige situaties, in probleemsituaties of wanneer dan ook. Het is altijd heel waardevol.

Mensen die elkaar zo goed kunnen aanvoelen zijn intense mensen. Ze hebben vaak ook intense moeilijke emotionele situaties in het leven meegemaakt. Daardoor moeten ze zich soms weer opnieuw kwetsbaar leren op te stellen. De gevolgen van diezelfde moeilijke emotionele situaties kunnen blijkbaar ook het samengaan van deze mensen met elkaar bemoeilijken of zelfs onmogelijk maken.
Want als je samen niet een manier kunt vinden om in het dagelijkse leven vorm te geven aan wat voor relatievorm dan ook. Dan heb je uiteindelijk niets, ook al leek het nog zo waardevol.

Mijn les
Het is een gevaarlijke valkuil voor mij, wanneer ik die zeldzame mensen vind waar ik een hele diepe emotionele band of diepe liefdesband mee zou kunnen hebben. De valkuil om die mogelijkheden die ik zie, automatisch tot verwachtingen naar die persoon toe te maken. En om er een doel van te maken wat ik dan ga nastreven. De wens of het doel om met die persoon een gezamenlijke toekomst te hebben. Dat is mijn eigen geilheid naar diepe liefde. Maar dan leef ik weer in de toekomst en verwaarloos ik het NU. Daardoor loop ik het risico dat de relatie in het NU met die persoon stagneert en te veel onder druk komt te staan. Waardoor die andere persoon gillend wegrent.

Als ik mijn eigen geilheid naar diepe liefde niet beheers, kan ik die diepe liefde niet bereiken. Juist omdat ik ervaren heb hoe die ultieme diepe liefde is, wil ik die zo graag opnieuw ervaren. Maar omdat ik dat te graag wil, bereik ik dat niet. Ik moet leren met die persoon om te gaan zonder verwachtingen. Ik moet leren accepteren dat het contact met die persoon nergens toe hoeft te leiden. Ik moet leren accepteren dat die persoon ook heel andere keuzes kan maken dan een verbinding met mij. Dat is moeilijk voor mij maar dat moet ik leren. Ik moet leren om van mogelijkheden geen verwachtingen te maken.

(Tiny Kanters)

 

Reactie
Ik las het verhaal en het sprak me aan. Ik werd tegelijkertijd blij vanwege een stuk herkenning, maar ook verdrietig omdat je zoals de schrijver van het verhaal zegt: je ziet de wortel maar je kan er niet bij. Het is misschien niet de wortel waar jij van mag eten. Misschien mag je de schoonheid aanschouwen ervan.
Het valt dan zwaar als je je emotioneel zo verbonden voelt.
Waarom voel je bij de een zoveel meer aan dan bij een ander. Je zit op dat moment op een frequentie, maar blijft dat zo. Zijn we niet gericht op het stuk onvoorwaardelijke liefde in deze dan geil te worden op onze eigen invulling daarvan en onze eigen liefde en hunkering die we voelen te vervullen in ons zelf. Moeilijk, maar wel noodzaak om dit te blijven onderzoeken en te zien.
Een mooi stuk, dank je dat ik het met je mocht delen.
(Amethisje)

 

Reactie
Fijn dat ik dit met je mag delen. Heel veel her-kenning. Vooral waarin je beschrijft dat voorkennis niet altijd in je voordeel is. Ernaar handelen, communiceren waar de ander nog niet aan toe is. De ander ontkent en je ziet ze voorlopig niet meer. Maar ik ervaar nog een kant die ik mis in dit stukje. Er zijn ook mensen die je na een tijd terug ziet komen en je dan gaan claimen, als het ware afhankelijk van je willen zijn. Ik zie dit alles vroegtijdig om ook hiernaar te kunnen handelen zodat ik ook in deze situatie op een milde manier ernaar kan handelen. Soms is dit moeilijk en wordt het claimen zo erg dat het lijkt dat je er in stikt. Dat stikken is maar een illusie en blijkt een stukje angst van jezelf. Zo wordt ik er even aan her-innerd dat de ander angst heeft ervaren van mijn voorkennis waar ik naar handel. Dan blijkt dat alle angst is verdwenen en dat ik mag leren zorgvuldig te zijn in het handelen/communiceren van mijn voorkennis.
(Emmie)

 

Reactie
Ik zocht op Google naar ‘hunkering’ en ‘voelen’. Ik kwam hierop uit. Ik ben blij dat ik een dergelijk stuk tekst ontdekte en dat ik wat van mijn ervaringen kan delen. De tekst en de reacties maken op mij namelijk een zeer herkenbare indruk. Zoals je schrijft over het peilen van een muur en van wat daarachter zit, ook ik heb dat een paar keer meegemaakt (misschien is dat trouwens wel niet eens zo bijzonder en hebben heel veel mensen dat wel eens) en ik denk dan vooral verdriet en misschien wel trauma te voelen. En een verlangen naar troost. Ik heb dat wel eens benoemd en stuitte daarbij op de muur. De ander wilde het niet toegeven. Ik vond het erg moeilijk om daar mee om te gaan: had ik me dan vergist? Klopte mijn gevoel dan niet? Of interpreteerde ik het verkeerd? Ik heb haar laten gaan en het laten rusten. In een andere situatie gaf de ander wel aan dat de pijn er zat en diep was. Ze had duidelijk moeite om erover te praten. Ik heb dat gerespecteerd. Ik was in elk geval al lang blij dat mijn gevoel, of mijn interpretatie daarvan, me niet bedroog. Ja, het heeft wel wat, nee, het is iets dieps, je kan er erg door geraakt worden als je zoiets meemaakt. Maar wat is het eigenlijk? Wat roept het in jezelf op? Verlangen naar symbiose? Reddersverlangens? Of raakt het juist aan je eigen verdriet waarvan je misschien niet eens door hebt dat het net zo diep is als datgene wat je bij de ander denkt te voelen? Of speel je eigenlijk Don Giovanni, merk je dat bij de ander een zwak voor jou voelbaar is en wil je dat stiekem uitbuiten? Eigenlijk de vraag: je voelt iets dieps in het contact met die ander, maar wat moet je ermee? Beheersing, zoals je schrijft, is ook voor mij een hanteerbare remedie. Het aanvoelen van iets dergelijks bij de ander kan heftige gevoelens oproepen die misschien toch niet allemaal op hun plaats zijn. Het is misschien niet hetzelfde als verliefdheid. Het betekent niet automatisch dat je een goede langdurige intieme relatie met de ander zou kunnen hebben. Het is alleen dat stukje pijn en verdriet waarin je elkaar zou kunnen ontmoeten. Of: waarin je voor de ander misschien iets zou kunnen betekenen. Nou, als dat kan, dan is dat voor mij de moeite waard. Dat raakt misschien wel aan een kern van het menszijn. Delen, geven, elkaar een beetje steunen. Én: elkaar weer laten gaan. En dan is er ineens de ander die een sterk beroep op je lijkt te doen. Bij wie je weer dat verdriet peilt maar aan wie je niet alles kunt en wilt geven wat die ander jou lijkt te vragen. Bij wie je twijfelt of een relatie wel zou werken. Van wie je ondertussen wel sterk de indruk hebt dat ze hunkert naar troost van jou, een arm, wegduiken, intimiteit …. … zaken waar je zelf ook eigenlijk wel behoefte aan hebt… aan wie je wel veel zou willen geven omdat je dat verdriet peilt, omdat ze zich een beetje naar je openstelt…. Die je niet wilt teleurstellen, niet door minder te geven dan wat ze wil maar ook niet door dingen te beloven die je niet kunt waarmaken…. Bij wie je ook jezelf nog moet beschermen omdat je je niet wilt verliezen in verlangens die uiteindelijk onbevredigd blijven en pijn opleveren…. Wat dan? Nabijheid geven en tegelijkertijd afstand bewaren… Ik denk wel eens aan nishkama karma, een begrip uit het hindoeïsme. Het betekent: handelen zonder er iets voor terug te verwachten. Doen wat je moet doen zonder verdere bijbedoelingen. Kan dat? Kan ik dat?
(Willem)