243. Mijn liefde voor hem was er al toen ik 15 was

Onbekend

We zijn beiden nog heel jong, ik word dit jaar 19 en hij 22. Maar mijn liefde voor hem was er al toen ik 15 was.
Ik was al altijd het meisje die nooit een vriendje had, het interesseerde mij ook niet, toch voelde ik wel de drang naar een jongen waarmee ik mijn leven kan delen. Iemand die ik kan liefhebben. De persoon waar ik het over heb is iemand uit het artiestenwereld, hij is beroemd en heeft vele jonge fans. Ik was daar één van, maar het voelde als meer.
Ik zag hem voor het eerst op internet, toen ik 13 was, het interesseerde mij op dat moment, maar later niet meer. Maar 2 jaar later zag ik hem terug op de televisie in één van zijn videoclips. Hetgeen wat ik toen voelde is onbeschrijfelijk. Ik werd zowat naar het scherm gezogen en verschillende emoties kwamen in mij op. Herkenning, een goed gevoel, een hoger hartslag en zweten (typisch liefde), en ik kon al zoveel uitmaken over hoe die persoon in elkaar zit. Net of het geen vreemde voor me is. Maar ik had ook verdriet, hij was onbereikbaar. En wie gelooft er nu een 15jarig meisje die beweert te zeggen verliefd te zijn op een beroemde idool? Ik kon het zelfs moeilijk geloven, het was te onwaarschijnlijk. Er waren er vast nog meer van mijn leeftijd.

Maar ik kreeg hem niet meer uit mijn hoofd. Mijn interesse in hem werd groter, ik ging zijn muziek appreciëren en werd fan, om toch maar dichter te komen.
Toch probeerde ik mezelf wijs te maken dat het maar een liefde was van een fan voor haar idool. Dat een relatie met deze persoon ook niet mogelijk was (beroemd + uit een ander land). Maar mijn hart zei iets anders, er was een hoop, iets die me zei dat we wel voor elkaar bestemd zijn.

Zijn verhaal is dat hij dat jaar veel succes begon te krijgen in het buitenland, waaronder waar ik woon, maar wel eenzaam werd.
Hij miste ook een persoon in zijn leven, die speciale iemand die hem verstaat en liefheeft.
Maar hij kon niet op zoek er naar. Hij hoopte alleen maar om die persoon eindelijk te ontmoeten. Hij geloofde er wel in dat dat ooit zou gebeuren. Hij wist dat er iemand op hem zat te wachten, maar nog niet wanneer en wie.

Het jaar voor dat we met elkaar in contact kwamen was voor ons beiden een zeer moeilijke periode. Hij begon zijn werk niet meer leuk te vinden, werd ook vaker ziek. Ik had het zeer moeilijk gehad met een andere jongen en heb ook voor een ernstige reden in het ziekenhuis gelegen. En ik merkte ook nog eens op dat ik vaak in dezelfde 'geweten' periodes als hem ziek werd. De week dat hij een operatie moest doen aan zijn stembanden had ik ook last van een verkoudheid waardoor mijn stem wegviel (het was eind maart).

Maar we hadden elkaar nog steeds niet ontmoet, ik zag hem alleen van ver op zijn shows.
De jongen waar ik net over vertelde had contact met Hem (jongen waarvan ik hou). beloofde me dat ik Hem mocht ontmoeten, en ook tegen Hem had de jongen al over mij verteld en een foto getoond. Dat was de eerste keer dat hij me zag en wist meteen dat ik die speciale iemand was.
Maar de ontmoeting ging niet door dankzij de jongen, toen ben ik in het ziekenhuis beland wegens de emoties die op mijn lichaam werkten. Maar hij was me niet vergeten en vroeg de jongen waarom ik er niet was. De jongen vertelde toen een leugen dat hij eigenlijk nooit geloofd heeft.

Het einde van dit jaar heeft de jongen dan toch nog onze emailadressen aan elkaar doorgegeven. En zo zijn wij met elkaar in contact gekomen.

vWe kennen elkaar nu ondertussen 2 jaar, maar nog steeds via het internet. Er zijn heel wat mensen rondom hem die onze relatie proberen tegen te houden of die het hem verbieden mij te zien of te horen. Het zou niet goed zijn voor zijn carrière of ze zien het als een bedreiging voor hunzelf. We hebben heel vaak ruzie, toch kunnen we niet zonder elkaar. Ik ben de enige persoon waar hij alles tegen zegt. Zijn verleden, hoe het op zijn werk eraan toe gaat, zijn emoties en gevoelens en hoe hij zijn toekomst ziet.
We vullen elkaar aan. Ik probeer hem met beide voeten op de grond te zetten, hem waarschuwen voor mensen die het niet goed menen. Terwijl hij me dan eerder de goesting geeft om dingen te proberen of verder te zetten met wat ik bezig ben.

Onze relatie is nog steeds ergens verboden of onmogelijk. Maar we geven niet op en blijven verder vechten en naar oplossingen te zoeken.
We willen elkaar zeker zien, liefde geven via het internet is niet genoeg voor ons. We hebben veel kunnen praten, dus we kennen elkaar ondertussen door en door.
We moeten alleen nog leren om meer naar elkaars advies te luisteren of niet jaloers te reageren als er iemand in ons leven komt.

Wij merken wel dat we een zeer speciale band hebben. Het lijkt soms wel magisch, voor anderen soms eng.
De periodes wanneer we elkaar het meest missen beleven een soort van telepathische band.
Ik kan bijvoorbeeld voelen wanneer hij een attack heeft gekregen of flauwviel. Meestal voel ik mijn hart heel snel kloppen (van hem gaat die juist trager) of soms val ik ook flauw. Ik vraag hem dan ernaar en de tijdstippen lijken dan overeen te komen.
Hij voelt dan meer mijn emotionele buien. En dat beïnvloedt ook wel zijn stemming.

Maar onze dromen zeggen misschien toch wel veel meer.
Het gebeurt niet veel, maar is toch wel al een paar keer voorgekomen, dat wij dezelfde dromen hebben gehad. Meestal zijn het plaatsen en mensen die ik ken, en hij niet, waarover we dromen. Zo kan hij mijn school beschrijven, die hij nog nooit heeft gezien, waarvan er ook amper foto's van staan op het internet.
Maar toch dromen we elk van uit onze eigen standpunt. En meestal gaat het over elkaar verliezen, zowel sterven als elkaar gewoon niet meer terugvinden.

Eén keer droomde ik over een onbekende plaats met onbekende mensen (voor ons beiden). Ik was met die mensen bezig, maar voelde ergens nog een aanwezigheid.
Mijn vriend vertelde zijn droom, hij was die aanwezigheid en probeerde mijn aandacht te trekken, maar ik zag en hoorde hem niet.

Wij vinden dit iets speciaals. Maar onze vrienden en familie vinden het toch iets raars.

Ik vraag me toch nog af of we inderdaad tweelingzielen zijn. Ik kende daar niks van af tot iemand het zei dat hij waarschijnlijk mijn tweelingziel is. Ook de testen en verhalen bevestigen dat het zo is.
Maar ik twijfel er toch aan, omdat we te vaak ruzie hebben, elkaar soms pijn doen en niet altijd gelukkig zijn.

Misschien komt dat doordat we elkaar nog steeds niet kunnen zien.