437. Subtiele handen

Onbekend

Ik had de uren willen uitrekken tot dagen, nee, maanden
Nog liever had ik de tijd tot stilstand gebracht
En was ik verdronken in jouw hemelsblauwe ogen terwijl we ons alleen waanden
We waren verre van alleen, om ons heen de wereld aan mensen, en ik voelde je zacht
Jouw hand tegen de mijne, kort maar intens
Jouw vingers op mijn schouders
en ik had nog maar een wens
Te zijn met jou, onder jou, boven jou, in jou, naast jou, vermengd met jou
Dit gaat nooit meer over, is nooit veranderd in al die jaren dat ik al zielsveel van je hou